Πού πάνε οι ευθύνες;

Γιατί κάθε φορά που μου συμβαίνει κάτι ρίχνω όλες τις ευθύνες σε μένα και στην περίοδό μου;
Δηλαδή, εντάξει, σίγουρα επηρεάζομαι ψυχολογικά από αυτό, αλλά δεν είναι δυνατόν να επηρεάζει κάθε μου κίνηση και συμπεριφορά!
Σίγουρα αλλάζει κάπως η συμπεριφορά μου και η διάθεσή μου εκείνες τις μέρες γι' αυτό δημιουργούνται διάφορες παρεξηγήσεις, ή αλλάζει η στάση μου απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις.
Αλλά όχι και να φταίει η περίοδος για όλα.
Αυτό δε γίνεται.
Δεν ξέρω, ίσως φταίει που "όλα είναι στο μυαλό" γι αυτό και εγώ κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που με στεναχωρεί/ταράζει/εκνευρίζει/μπλα μπλα τα ρίχνω όλα στο γεγονός ότι "έχω περίοδο/περιμένω περίοδο γι αυτό λογικό να τσιτώνομαι λίγο παραπάνω και να βλέπω πράγματα που άλλες μέρες δε θα με ενοχλούσαν".

Μα όχι ρε γαμώτο αποκλείεται να είναι έτσι.
Σίγουρα με επηρεάζει η περίοδος αλλα δε φταίει αυτή η π***α για όλα τα ψυχολογικά μου, ή όλα αυτά που μου συμβαίνουν (πόσο θα ήθελα ώρες-ώρες να είμαι άντρας να μην έχω τέτοια προβλήματα)!
Δεν είναι μόνο εκείνες οι μέρες που τσακώνομαι με το "πορτοκάλι" μου, που μου τη σπάει ο ένας που μου τη δίνει ο άλλος.
Επομένως, θα σταματήσω να τα ρίχνω όλα στην περίοδο και θα πιάσω τους ανθρώπους.
Ίσως ακούγεται λίγο εγωιστικό αυτό, δηλαδή "δε μπορείς Κατερίνα να τα ρίχνεις όλα στους άλλους και να αφήνεις τον εαυτό σου απέξω". Δε θα τον αφήσω απέξω λοιπόν. Ξέρω ότι είμαι ένα παράξενο και σπαστικό πλάσμα που όταν γεράσει θα κουβαλάει τα κουσούρια και τα κομπλεξ όλου του κόσμου και γι' αυτό καταλαβαίνω πότε έφταιξα εγώ σε κάτι.
Αλλά δε γίνεται να μη φταίνε κι οι άλλοι, ούτε λίγο. Ο καθένας έχει την παραξενιά του, δε γίνεται ούτε να συννενοούμαστε τέλεια με τον κάθε άνθρωπο, ούτε να είμαστε φίλοι όλοι.

"Ότι και να γίνει θα ρίξω τις ευθύνες σε σένα, εγώ δεν έχω κάνει τίποτα".(Πορτοκάλι speaking)
Κι αν αυτά δεν είναι εγωιστικά λόγια εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη. Δε γίνεται να φταίει πάντα μόνο ο ένας. Πάντα φταίνε και οι 2 για ότι συμβαίνει. Κάτι είπε ο ένας, παρεξήγησε ο άλλος, συγχώρεσε, έκανε υπομονή, μα αυτά δεν είναι ευθύνη αποκλειστικά ενός ατόμου.

Φταίω εγώ που το "πορτοκάλι" ας πούμε κουβαλάει τόσες ανασφάλειες και συμπεριφέρεται σαν να έχει ο ίδιος περίοδο; Ε όχι, δε φταίω.
Φταίω εγώ που όταν το "πορτοκάλι" ενοχλείται από κάτι δε μου το λέει με το σκεπτικό ότι "αφού δεν αλλάζει η κατάσταση δεν έχει νόημα να σου το πω"; ΟΧΙ ΔΕ ΦΤΑΙΩ!!! Τουλάχιστον θέλω να ξέρω πότε έχω πει/κάνει κάτι έστω κι αν δεν αλλάζει. Κακό είναι αυτό;
Φταίω εγώ που θέλω καμιά φορά χρόνο δικό μου, να κάνω αυτό που θέλω; Ε, τι κολλιτσίδα θα γίνομαι;

Πάντα είχα προβλήματα συννενόησης με διάφορα άτομα (συνήθως πορτοκάλια και μπανάνες) και με στεναχωρεί αυτό. Μακάρι να μην ξενέρωνα τόσο εύκολα , αλλά προσπαθώ να κάνω υπομονή.

Λοιπόν σας αφήνω τώρα εσάς τους 1000 readers που ανέχεστε την κλάψα μου, να ετοιμαστώ να πάω και στη σχολή.
Και Ειρήνη ελπίζω να κατάλαβες. Μια βδομάδα είναι θα περάσει.

//posted by Katerina

Εξεταστική και αποφάσεις...γίνεται;

Ντίαρ φόλοουερ, (ναι, βρε σε σένα απευθύνομαι, ένας απο τους 101 τρελούς φάααν των άλτερΜόντ δεν είσαι;)

υπάρχει πιο βαρετή περίοδος απο την εξεταστική;;; Νομίζω πως όχι. Μένει μονάχα να ανακηρυχθεί κι επισήμως. Ρώτα κι έναν απο τους 48 νέους περίφημους του ανασχηματισμού. Κι εκείνοι το ίδιο θα σου πουν. Όχι δε τα 'χω χάσει. Μα ούτε κι υπερβάλλω. Δες το πιο απλό:  εκείνοι παίζουν ελεύθερα (και) προ αμα λάχει! Ενώ εμείς τα καημένα έχουμε τύψεις ακόμα και να ποστάρουμε! Μη μου πείς τώρα ότι έχουν κι τύψεις για το οτιδήποτε γιατί μάλλον θα χρειαστώ...παράθυρο και δεν το χώ εύκαιρο (το πιάσατε το υπονοούμενο! ;)  χουμοράκι )

Οπότε μην περιμένετε ένα ακόμη απο τα φοβερά και τρομερά μου πόστ. Γεμάτο με αφηγηματική δυνότητα και ευστροφία. Θα μαι πιο βαρετή και απο δημόσιο υπάλληλο (που λεει και ένας φίλος) ή ακόμη και απο τον Τσάρτα (που λεει ο μπρο μου). Μάλλον,εντάξει δε θα μαι τόσοο βαρετή...θα μαι ίσως ακόομααα πιο πολύ! Για αυτό το νουυύ σου!!

Που λές,σήμερα πήρα μια μεγάλη απόφαση: Θα γραφτώ γυμναστήριο. Αμέ!  

Τι τα ήθελα?

"Φοβάμαι μη γίνω σαν και σένα.

Να ντρέπομαι, να μη μιλάω, να κλείνομαι στον εαυτό μου."

Έτσι μου είχε πει.
Σαν και μένα έγινε.
Και έφυγε.

Πείτε μου τι τα ήθελα? Έκανα απ' την αρχή τη μαλακία.
Έπρεπε να μιλάω, να μη ντρέπομαι.
Να μη φοβάμαι.
Έπρεπε απ' την αρχή να μην γκρινιάζω για το κάθε τι.
Δε θα μου έλεγε τίποτα, δε θα παρεξηγούσε.
Ίσα ίσα θα χαιρόταν.
Μα έτσι είμαι, πώς να το αλλάξω.
"Αυτό σε τράβηξε σε μένα, σωστά?"
Δεν ήμουν όπως τις άλλες.
Δεν κοιτούσα βιτρίνες στο δρόμο. Δε ντυνόμουν στα ροζ.
Δε με ένιαζε (τόσο) πως φαίνομαι.
Ήμουν τουλάχιστον ο εαυτός μου. Ή έτσι νομίζω.
Έτσι κι αλλιώς κάθε άνθρωπος έχει τα καλά και τα κακά του.

Ήρθε με όρεξη, ήταν χαρούμενος, ήταν ΟΚ τελοσπάντων.
Και τώρα?
Έφυγε!!!
Έιναι κουρασμένος είπε και έκλεισε την πόρτα.

Μακάρι να ήξερα και τι του είπα και τον νευρίασε!
Σαν και μένα έγινες...  :(


(And when our worlds they fall apart, When the walls come tumbling in, Though we may deserve it, It will be worth it)

 //posted by Katerina :(