Ασφυξιογόνος μάσκα

Θυμάμαι ακόμη τον εαυτό μου εκείνες τις μέρες που ακολούθησαν τις δημοτικές εκλογές του 2007. Γύρω στα δεκα-πέντε στα δεκα-έξι κι είχα φάει το πρώτο μου (γερό) χαστούκι: η συνειδητοποιήση του ότι κανείς δεν ψηφίζει παρα μονάχα για το προσωπικό -και μόνον- συμφέρον του. Το συμφέρον μας πάνω απ' όλα! Τι κι αν όλοι έβριζαν εν χωρώ τον (μέχρι τότε) δήμαρχο, δηλώνοντας μάλιστα σε κάθε ευκαιρία "να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους κλέφτες" ήταν οι ίδιοι που την ημέρα των εκλογών τον ψήφισαν - τον στήριξαν - τον έβγαλαν για τρίτη συνεχόμενη φορά... γιατί πολύ απλά "η βρωμιά" προσφέρει 6μηνες δουλίτσες στους δήμους. Γιατί είναι η εύκολη λύση για όταν αργότερα "χρειαστούμε κάτι".
Η απόλυτη υποκρισία και δηθενιά μπροστά στα μάτια σου.
Ασφυξία. Απογοήτευση. Αηδία. Αναγούλα.


Η πρώτη τάση φυγής ήταν γεγονός.
Το εξωτερικό μου φάνταζε σαν ...σωτηρία! Μακριά, πολύ μακριά απο τις απαρχαιωμένες, συντηρητικές συνειδήσεις που χαρακτηρίζουν -δυστυχώς- την ελληνική κοινωνία του σήμερα.


Έκτοτε έστρωσα.
Μάλλον καλύτερα...συνήθισα. Συνήθισα να ζώ με τη γνώμη του 3-5%. Συνήθισα να μη συμφωνώ, να διαφωνώ πλήρως-καθέτως κι οριζοντίως. Εκείνη η πρώτη "δυσπεψία" είχε μείνει πια στο παρελθόν. Το στομάχι σκλήρηνε. Κι ήρθε ο Δεκέμβρης του '08 σε συνδυασμό με τις πανελλήνιες να φέρει το τελευταίο σφύξιμο.

Για "κάτι λαμόγια, αριστεροκουλτουριάρηδες, ψευτοεπαναστάτες"...

Ότι διαβάζω τον Στ.Θεοδωράκη έχω την αίσθηση ότι το έχω ξαναναφέρει. Μονάχα που σήμερα δεν αποτελεί απλή αφορμή για νεα μου ανάρτηση μιας και δεν έχω να περιγράψω τίποτε παραπάνω απο αυτά που γράφει στο κείμενο του στο protagon.gr. Σας το μεταφέρω αυτολεξεί.
Δεν έχω τί παραπάνω να πω... και δεν το θέλω κιόλας.
Πέφτω για ύπνο με την ελπίδα το πρωί που θα σηκωθώ να μην είναι αναρτημένο αυτό το κείμενο στο blog και να το είδα σ' όνειρο, ή μαλλον καλύτερα σ' εφιάλτη!



του Σταύρου Θεοδωράκη
Την περιπέτεια που ζουν οι τσιγγάνοι στην Γαλλία την γνωρίζετε. Ο Νικολά Σαρκοζί αποφάσισε να απελάσει με συνοπτικές διαδικασίες τους Ρομ που έχουν μπει στη χώρα του από την Ρουμανία και τη Βουλγαρία (Ρομ είναι η επίσημη Ευρωπαϊκή ονομασία των Τσιγγάνων και των γύφτων). Οι απελάσεις έχουν προκαλέσει μεγάλες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της Γαλλίας. Τα περισσότερα κόμματα και οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατηγορούν τον Σαρκοζί ότι δείχνει υπέρμετρη σκληρότητα στην αντιμετώπιση των Ρομ. Παρακολουθώντας λοιπόν, την σχετική ειδησεογραφία, «έπεσα» πάνω σε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο της εφημερίδας «Τα Νέα» . Η δημοσιογράφος Νατάσα Μπαστέα αναφέρεται στις προσπάθειες του Σαρκοζί να ανεβάσει τη δημοτικότητά του «διώκοντας» από την μία τους Ρομ» και στηρίζοντας ταυτόχρονα την παγκόσμια καμπάνια για την Ιρανή Σακινέχ που έχει καταδικασθεί σε θάνατο δια λιθοβολισμού.

Ούτε και εγώ δεν ξέρω πώς παρασύρθηκα και συνέχισα να διαβάζω τις απόψεις των χρηστών μετά το τέλος του κειμένου. Το πρώτο σχόλιο το διάβασα δυο φορές για να πεισθώ ότι όντως εκθείαζε τον Σαρκοζί. Το ίδιο και το δεύτερο. Τo ίδιο και το τρίτο. Τα υπόλοιπα τα διέτρεξα πιο γρήγορα. Και τελικά διάβασα δέκα σχόλια στη σειρά, που επαινούσαν τον Σαρκοζί (και έβριζαν τους Ρομ). Ναι! Δέκα σχόλια στη σειρά! Και που; Όχι στο σάιτ μιας περιθωριακής οργάνωσης. Αλλά στην ιστοσελίδα της μεγαλύτερης ελληνικής εφημερίδας. Δεν θέλω να πω τα ίδια και τα ίδια. Ότι η κρίση κάνει τους ανθρώπους να μην νοιάζονται για τα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων. Ότι ο φόβος γεννάει ρατσισμό. Ότι στο Ίντερνετ οι άνθρωποι - με την βοήθεια της ανωνυμίας - βγάζουν τα ταπεινά τους ένστικτά. Ότι οι προκαταλήψεις στη χώρα μας νικούν συχνά τη λογική… Θέλω μόνο να διαβάσετε τα σχόλια – τα παραθέτω χωρίς καμία παρέμβαση στη συνέχεια – να τα διαβάσετε έστω και βιαστικά και μετά να οραματισθείτε το μέλλον μας.