Ψάξε ψάξε δε θα τη βρεις

Φεύγει η weez.
Πάει μακριά.
Στην μακρινή και κρύα και αφιλόξενη και απαίσια Ολλανδία.
Πωπω θα είναι απαίσια.
Δε θα της αρέσει τίποτα.
Ούτε τα ποδήλατα, ούτε οι Ολλανδοί πάνω σ΄αυτά, ούτε ο δρόμος με τα κόκκινα φωτάκια, ούτε οι χασισόπιτες, τίποτα, τίποτα.

Ελάτε να της κάνουμε ζήλιες εμείς που μένουμε Ελλάδα, τώρα που θα φύγει με το ζόρι στο Άμστερνταμ.
Ζήλευε weez εμάς που θα κάνουμε μπάνιο στις καταγάλανες Ελληνικές παραλίες που μας προκαλούν και αλλεργία ενώ εσύ θα είσαι
εκεί,

 εκεί,

εκεί

εκεί (ίσως, ξέρω γω)

Φέρε και σε μας κάτι, ενα σουβενιρ, ένα σακουλάκι αέρα Ολλανδίας :-)

//posted by Zeta

Οι νόμοι του Μέρφυ για την εξεταστική

Κακό πράγμα η εξεταστική. Σαν επιδημία ένα πράγμα. Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά αλλάζουν όλα αυτή την περίοδο. Από τα ωράρια ύπνου μέχρι και το φαγητό.

Ξεκινώντας από τον εαυτό μου παρατηρώ τα εξής συμπτώματα παύλα Νόμους του Μέρφυ, γιατί δε μπορώ να τα αποφύγω. Και νομίζω συμβαίνουν σε πολλούς και όχι μόνο σε μένα...

• Κοιμάμαι όλη μέρα. Κι όχι μόνο αυτό αλλα ξυπνάω περισσότερο κουρασμένη και θέλω να κοιμηθώ περισσότερο.
• Δεν τρώω καλά, γιατί υποτίθεται "η μαγειρική παίρνει χρόνο" και εμείς δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.
• Δεν καθαρίζω το σπίτι για τον ίδιο λόγο : υποτίθεται δεν έχω χρόνο. Και ζω μέσα σε ένα αχούρι μέχρι να τελειώσει η εξεταστική που πάλι δεν το καθαρίζω αμέσως αφού όλη μέρα είμαι έξω.
• Δε βγαίνω με σκοπό να διαβάσω κι όμως τα κάνω χειρότερα αφού και μέσα στο σπίτι πάντα κάτι βρίσκω να κάνω που θα με αποσπάσει και μετά μετανιώνω και κλαίω τη μοίρα μου που δε βγήκα έξω γιατί νιώθω έτοιμη να σκάσω μέσα στο σπίτι.
• Ο καφές δεν έχει καμιά επίδραση πάνω μου, μάλλον είναι προσωρινή.
• Ξεκινάω να κάνω περίεργα πράγματα (στο σπίτι μέσα παντα). Ας πούμε πριν 3 μέρες ξεκίνησα να βλέπω το Death Note και έχω δει σχεδόν τα μισά επεισόδια ως τώρα.
• Το ιντερνετ είναι ο εχθρός μου. Το facebook ακόμα περισσότερο. Εκεί που διαβάζω πάει το χέρι μου και κάνει κλικ. Δε φταίω εγώ, μάλλον κάποια ανώτερη δύναμη με τραβάει να κάνω login, δεν εξηγείται αλλιώς. Αυτή η ανώτερη δύναμη, αναγκάζει και τους facebook "φίλους" μου να κάνουν login και η κινητικότητα στο facebook αυξάνεται! Το άλλο κακό με το ιντερνετ είναι πως όταν δεν έχω διάβασμα και βαριέμαι είναι κι αυτό βαρετό. Όταν έχω διάβασμα πάλι, λες και όλα αλλάζουν, γίνονται πιο ενδιαφέροντα, σαν να μου λένε "Ζέτα πάτησε με".
• Η διάθεσή μου είναι παράξενη, σαν να έχω πάθει κατάθλιψη και να κλαίω τη μοίρα μου.

Τελικά με όλες αυτές τις "δραστηριότητες" τις μέρες της εξεταστικής, το διάβασμα που απομένει είναι 2 μέρες το πολύ. Μην κλαίμε τη μοίρα μας όμως μετά, ο ύπουλος Σεπτέμβρης είναι εκεί και περιμένει...

Συγχωρέστε με για την παράνοια και για τις βλακείες που γράφω. Απλά έχει ήδη ξεκινήσει η εξεταστική και βαριέμαι τόσο πολύ να διαβάσω. Δείξτε λίγη συμπόνια. Και εσείς καθηγητές δείξτε συμπόνια στα θέματα...

//posted by Zeta

Ζητούνται χορηγοί

Ζητούνται χορηγοί για τη μεταφορά δύο αγανακτισμένων φοιτητριών στην Αθήνα, με όλα τα έξοδα πληρωμένα (εισιτήρια, φαγητό, διαμονή, σουβενιρ, παπούτσια,  ρούχα, ιστορίες, φασαρίες).

Επίσης ζητείται χορηγός (μπορεί να έιναι κ ο ίδιος με πριν αν το επιθυμήσει) για αγορά εισιτηρίων για το Ejekt Festival, και συγκεκριμένα τη συναυλία του Moby (για την Amy χεστήκαμε). Τα εισιτήρια κοστίζουν 50 ευρώ το άτομο. Η συναυλία θα πραγματoποιηθεί στις 22 Ιουνίου.

Θα έχουμε τελειώσει και εξεταστική ρε παιδιά, ακόμα το σκέφτεστε; Προσφορές και δωρεές δεκτές στα σχόλια.

Ευχαριστώ προκαταβολικά,
Ζέτα

ΥΓ. Να και ένα τραγούδι του Moby για να σας πείσει

Concentration zero!

Hello dear followers (1110 τον αριθμό)!

Μιας και είχα καιρό και εγώ να ποστάρω είπα να ακολουθήσω το παράδειγμα της Weez, να κάνω ένα ποστ στα γρήγορα.

Εξεταστική is on the way, μεθαύριο συγκεκριμένα και αν και θα έπρεπε να τρέχω και να μη φτάνω, κάθομαι εδώ, μπαίνω κλεφτά στο facebook (μην το πείτε πουθενά) και χαζέυω από δω και από κει.
Το μυαλό μου τρέχει αλλού, τα exceptions μου φαίνονται βαρετά (με το ζόρι τέλειωσα το κεφάλαιο) και ακούω διάφορα τραγούδια σε ρεμιξ με το στομάχι μου που γουργουρίζει.

Από τώρα σκέφτομαι τις μέρες που έρχονται μετα την εξεταστική και δε μπορώ να συγκεντρωθώ με τίποτα.

• Ψώνια (εκπτώσειιιις)
• Εκδρομή εκτός Κρήτης (επιτέλους μετά από καιρό, από την εκδρομή του Λυκείου είχα να ταξιδέψω μακριά)
• Maraveyas Ilegal στο Ηράκλειο, μετά από ακυρωμένη συναυλία (ελπίζω να μην ακυρωθεί ξανα)
• Βόλτες, καφέδες, σινεμά που μου έχουν λείψει πάρα πολύ
• Minoistas, η νέα οργάνωση στο Ηράκλειο στα βήματα των atenistas (weez, το ποστ δικό σου)

Εκεί τρέχει το μυαλό μου τώρα και δε μπορώ να διαβάσω.
Εεε κι αυτοί 2 μαθήματα σε 2 μέρες συνεχόμενες , τι είμαστε κι εμείς!!

Τα φιΛιά μου,
Ζέτα

ps. Και ένα τραγούδι έτσι για να μην ξεχνιόμαστε
Το νέο single των Beady Eye (πρώην Oasis), The Roller!
Έτσι επειδή το έχω σπαμμάρει παντού, ας το σπαμμάρω και εδώ!

//posted by Zeta

Σάλια, μπούρδες και ένα δώρο.

Γειάαααα σας αγαπητοί 1001 αναγνώστες του καταπληκτικού blog alterMode.

Το έχουμε παρατήσει λιγάκι η αλήθεια είναι! Αλλά που να βρούμε χρόνο με όλα αυτά τα project που μας έχουν βάλει;
Η τίμια weez (as you see Zeta is speaking) κάθεται τώρα και γράφει την αναφορά του project που έχουμε πάρει μαζί και εγώ εδώ ξύνομαι! (Ελπίζω να μην έκανε και πάλι διακοπή ρε weez.)
Ε είπα λοιπόν μιας και σκοτώνω το χρόνο μου να μην κάνω τίποτα ας γράψω και ένα μικρό ποστάκι.

Η αλήθεια έιναι ότι τις τελευταίες μέρες νιώθω παράξενα.
Δε θέλω να βάλω tag "γκόμενοι" σ' αυτό το ποστ, αλλά κάτι μου λέει πως μέχρι να τελειώσω θα έχει μπει και θα φαίνεται και από χιλιόμετρα! Ίσως γιατί τα γκομενικά φταίνε που έχω καιρό να συγκεντρωθώ σε κάτι συγκεκριμένο! Το μυαλό μου τρέχει εδώ κι εκεί, δε βρίσκω χρόνο να κάνω πράγματα που θέλω εξαιτίας της σχολής και του άγχους που με πιάνει ότι αν βγω πάλι θα τα γ**σω όλα και δε θα κάνω τίποτα!

Δεν είναι ότι δεν περνάω καλά με το μανταρίνι (συνθηματικό έιναι είπαμε), καμία σχέση! Ίσα ίσα το αντίθετο! Αλλά αυτοί οι επικοί καυγάδες που ρίχνουμε ώρες ώρες με αποτελειώνουν. Απορώ αν πρέπει να γίνεται αυτό, αν είναι μέρος μιας σχέσης. Βασικά τι επικοί καυγάδες, μαλακία είπα! Τρωγόμαστε δεν τσακωνόμαστε! Πετάω μια μαλακία που δεν την σκέφτομαι, το μανταρίνι έχει την τάση να τα υπεραναλύει όλα και βγάζει συμπεράσματα από τις μαλακίες που λέω! Που να σκεφτώ εγώ ότι θα τον πειράξει ή θα τον στεναχωρήσει το καθετι που θα πω; Το ρίχνει και αυτός στην ειρωνία μετα και στανιάρουμε και οι 2 μαζί!

"Τώρα αυτό πως να στο πώ"..."Υes we do"! (vol.1)

"Δεν μου αρέσει να ζω σε μια Ελλάδα, όπως έχουμε διαβάσει κατά καιρούς, που είναι πρώτη σε πωλήσεις καγέν και από την άλλη κάποιος δεν έχει να πληρώσει το νοίκι του..."

"Μoney for Change,Change for free..."

Δυό διαφορετικές φράσεις, ίδιο τo νόημα.
Δυό διαφορετικοί καλλιτέχνες, ίδιας γενιάς.
Μόνικα Χριστοδούλου - Πάνος Μουζουράκης.

Ποιός θα μας το έλεγε οτι θα 'ρθουν και οι δυο στην πόλη μας και μάλιστα κολλητά-κολλητά!
Παρασκευή η Μόνικα, Σάββατο ο Μουζουράκης.

Το alterMode ήταν εκεί -φυσικάααα- και είναι έτοιμο να σας διηγηθεί αυτό το full-μουσικό διήμερο μας. Όσοι απο σας ήδη έχετε -πιθανώς- στραφομουτσουνιάσει... μπορείτε να σταματήσετε την ανάγνωση κάπου εδώ! Όσοι δε πιστεύετε στο ταλέντο της Μόνικας και του Πάνου, μάλλον αποχωρείτε τώρα! Κι σε όσους πάλι δεν αρέσουν τα τραγούδια τους και το στίλ τους, πιθανότατα δεν έχετε φτάσει καν μέχρι αυτές τις γραμμές...οπότε προχωράμε! Το post όπως έχετε καταλάβει αφορά όλους εμάς τους υπόλοιπους που γουστάρουμε τρελά Μουζουράκη και/ή Μόνικα (με όποια σειρά θέλετε!)

Πού πάνε οι ευθύνες;

Γιατί κάθε φορά που μου συμβαίνει κάτι ρίχνω όλες τις ευθύνες σε μένα και στην περίοδό μου;
Δηλαδή, εντάξει, σίγουρα επηρεάζομαι ψυχολογικά από αυτό, αλλά δεν είναι δυνατόν να επηρεάζει κάθε μου κίνηση και συμπεριφορά!
Σίγουρα αλλάζει κάπως η συμπεριφορά μου και η διάθεσή μου εκείνες τις μέρες γι' αυτό δημιουργούνται διάφορες παρεξηγήσεις, ή αλλάζει η στάση μου απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις.
Αλλά όχι και να φταίει η περίοδος για όλα.
Αυτό δε γίνεται.
Δεν ξέρω, ίσως φταίει που "όλα είναι στο μυαλό" γι αυτό και εγώ κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που με στεναχωρεί/ταράζει/εκνευρίζει/μπλα μπλα τα ρίχνω όλα στο γεγονός ότι "έχω περίοδο/περιμένω περίοδο γι αυτό λογικό να τσιτώνομαι λίγο παραπάνω και να βλέπω πράγματα που άλλες μέρες δε θα με ενοχλούσαν".

Μα όχι ρε γαμώτο αποκλείεται να είναι έτσι.
Σίγουρα με επηρεάζει η περίοδος αλλα δε φταίει αυτή η π***α για όλα τα ψυχολογικά μου, ή όλα αυτά που μου συμβαίνουν (πόσο θα ήθελα ώρες-ώρες να είμαι άντρας να μην έχω τέτοια προβλήματα)!
Δεν είναι μόνο εκείνες οι μέρες που τσακώνομαι με το "πορτοκάλι" μου, που μου τη σπάει ο ένας που μου τη δίνει ο άλλος.
Επομένως, θα σταματήσω να τα ρίχνω όλα στην περίοδο και θα πιάσω τους ανθρώπους.
Ίσως ακούγεται λίγο εγωιστικό αυτό, δηλαδή "δε μπορείς Κατερίνα να τα ρίχνεις όλα στους άλλους και να αφήνεις τον εαυτό σου απέξω". Δε θα τον αφήσω απέξω λοιπόν. Ξέρω ότι είμαι ένα παράξενο και σπαστικό πλάσμα που όταν γεράσει θα κουβαλάει τα κουσούρια και τα κομπλεξ όλου του κόσμου και γι' αυτό καταλαβαίνω πότε έφταιξα εγώ σε κάτι.
Αλλά δε γίνεται να μη φταίνε κι οι άλλοι, ούτε λίγο. Ο καθένας έχει την παραξενιά του, δε γίνεται ούτε να συννενοούμαστε τέλεια με τον κάθε άνθρωπο, ούτε να είμαστε φίλοι όλοι.

"Ότι και να γίνει θα ρίξω τις ευθύνες σε σένα, εγώ δεν έχω κάνει τίποτα".(Πορτοκάλι speaking)
Κι αν αυτά δεν είναι εγωιστικά λόγια εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη. Δε γίνεται να φταίει πάντα μόνο ο ένας. Πάντα φταίνε και οι 2 για ότι συμβαίνει. Κάτι είπε ο ένας, παρεξήγησε ο άλλος, συγχώρεσε, έκανε υπομονή, μα αυτά δεν είναι ευθύνη αποκλειστικά ενός ατόμου.

Φταίω εγώ που το "πορτοκάλι" ας πούμε κουβαλάει τόσες ανασφάλειες και συμπεριφέρεται σαν να έχει ο ίδιος περίοδο; Ε όχι, δε φταίω.
Φταίω εγώ που όταν το "πορτοκάλι" ενοχλείται από κάτι δε μου το λέει με το σκεπτικό ότι "αφού δεν αλλάζει η κατάσταση δεν έχει νόημα να σου το πω"; ΟΧΙ ΔΕ ΦΤΑΙΩ!!! Τουλάχιστον θέλω να ξέρω πότε έχω πει/κάνει κάτι έστω κι αν δεν αλλάζει. Κακό είναι αυτό;
Φταίω εγώ που θέλω καμιά φορά χρόνο δικό μου, να κάνω αυτό που θέλω; Ε, τι κολλιτσίδα θα γίνομαι;

Πάντα είχα προβλήματα συννενόησης με διάφορα άτομα (συνήθως πορτοκάλια και μπανάνες) και με στεναχωρεί αυτό. Μακάρι να μην ξενέρωνα τόσο εύκολα , αλλά προσπαθώ να κάνω υπομονή.

Λοιπόν σας αφήνω τώρα εσάς τους 1000 readers που ανέχεστε την κλάψα μου, να ετοιμαστώ να πάω και στη σχολή.
Και Ειρήνη ελπίζω να κατάλαβες. Μια βδομάδα είναι θα περάσει.

//posted by Katerina

Τι τα ήθελα?

"Φοβάμαι μη γίνω σαν και σένα.

Να ντρέπομαι, να μη μιλάω, να κλείνομαι στον εαυτό μου."

Έτσι μου είχε πει.
Σαν και μένα έγινε.
Και έφυγε.

Πείτε μου τι τα ήθελα? Έκανα απ' την αρχή τη μαλακία.
Έπρεπε να μιλάω, να μη ντρέπομαι.
Να μη φοβάμαι.
Έπρεπε απ' την αρχή να μην γκρινιάζω για το κάθε τι.
Δε θα μου έλεγε τίποτα, δε θα παρεξηγούσε.
Ίσα ίσα θα χαιρόταν.
Μα έτσι είμαι, πώς να το αλλάξω.
"Αυτό σε τράβηξε σε μένα, σωστά?"
Δεν ήμουν όπως τις άλλες.
Δεν κοιτούσα βιτρίνες στο δρόμο. Δε ντυνόμουν στα ροζ.
Δε με ένιαζε (τόσο) πως φαίνομαι.
Ήμουν τουλάχιστον ο εαυτός μου. Ή έτσι νομίζω.
Έτσι κι αλλιώς κάθε άνθρωπος έχει τα καλά και τα κακά του.

Ήρθε με όρεξη, ήταν χαρούμενος, ήταν ΟΚ τελοσπάντων.
Και τώρα?
Έφυγε!!!
Έιναι κουρασμένος είπε και έκλεισε την πόρτα.

Μακάρι να ήξερα και τι του είπα και τον νευρίασε!
Σαν και μένα έγινες...  :(


(And when our worlds they fall apart, When the walls come tumbling in, Though we may deserve it, It will be worth it)

 //posted by Katerina :(

5η μέρα...

...που είμαι εδώ.

Ηράκλειο baby.
Πολιτισμός.
Επιτέλους ήρθε η ώρα. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο καλό.
Πλησιάζει η εξεταστική. Κάθε μέρα που περνάει βρίσκεται όλο και πιο κοντά μας.
Ύπουλη εξεταστική.
"Έλα μωρέ υπάρχει κι ο Σεπτέμβρης". Έτσι λέγαμε όλη τη χρονιά. Αλλά τώρα που φτάνει σχεδόν ο Σεπτέμβρης πού μυαλό για διάβασμα? Τσάμπα οι υποσχέσεις που δίναμε τόσο καιρό. Ή όχι? Έχουμε καιρό.

Ο νους μου τρέχει αλλού.
Στα ξενύχτια και στις βόλτες
5 μέρες και μου φάνηκε ότι είμαι εδώ καιρό.
Καμιά φορά όμως βαριέμαι και απογοητεύομαι. Στο πρόγραμμα είναι κι αυτό.
Έτσι κι αλλιώς ο καθένας έχει το πρόγραμμά του και τις υποχρεώσεις του. Και υποχρέωση δική μου είναι να σταματήσω να χαβαλεδιάζω και να στρώσω λίγο τον κώλο μου αλλιώς δε με βλέπω καλά.
Μα πώς να συγκεντρωθώ...

Είχα καιρό και να ποστάρω. Απ' την αρχή του μήνα. Και καλά εγώ. 3ο συνεχόμενο ποστ είναι αυτό.
Εσύ Ειρήνη τι σκατά κάνεις και δεν ποστάρεις τίποτα? Έ για πες μου??
Τελείωσα και το southpark. Επιτέλους. Όχι άλλο κάψιμο. Μου είπε ένας φίλος ότι έχω κάψει εγκεφαλικά κύτταρα βλέποντας southpark, ειδικά τον καμμένο τον Cartman.
Εμ τι να έκανα αφού βαριόμουν τόσο στο Ρεθ. Παρηγοριά ήταν. Μόνο μην ξανακυλίσω σε τέτιες παρηγοριές τη γάμησα...

Είναι πρωί 15αύγουστου, βασικά μεσημέρι.
Κάθομαι και ακούω Depeche Mode και περιμένω. Να δω τι θα κάνω.
Θα πάω θάλασσα ή για φαγητό?
Τέτοια ώρα που πήγε, πια θάλασσα... Ξύπνα Λ. γαμώτο...
Οι Depeche Mode btw πολύ κρέιζι που λέει κ ο Λ... Κάποια τραγούδια τους δεν τα είχα ακούσει, ούτε είχα τα πολύ παλιά album, αλλά προβλέπω λιώσιμο.

Anyway, δεν έχω κάτι άλλο να πω προς το παρόν.
Το ποστ το έγραψα χωρίς λόγο, σκέτη ασυναρτησία πάλι. Μήπως καλύψω τα κενά.
Μόνο και μόνο επειδή η Ειρήνη έχει παρατήσει το ίδιο της το blog.
Το επόμενο ποστ δικό σου θα είναι στο λέω. Δεν πα να περάσει κι ένας μήνας, τίποτα δε γράφω μέχρι να δω δική σου υπογραφή.

Τελικά θα πάω για φαγητό. Screw the sea. Πέρασε η ώρα...

Ορίστε και μερικά κρέιζι τραγούδια από Depeche Mode.
Ένα.  (world in my eyes)
Δύο.  (halo)
Τρία. (never let me down again)
Τέσσερα.  (γαμάτο remix του Enjoy the Silence)
Μη βάλω άλλα τώρα γιατί θα γίνω κουραστική.
Καλό μας 15αύγουστο...

//posted by (hungryyyy) Katerina

Πώς με καλοσώρισε ο Αύγουστος!

May I have your attention please!

Αυτό το ποστ δεν έχει ένα συγκεκριμένο θέμα και είναι μια ασυναρτησία από μόνο του, όπως άλλωστε είναι τα περισσότερα δικά μου ποστ και ίσως κάποιοι από σας θα βαρεθείτε. Αλλά το blog είναι το μισό δικό μου και ότι θέλω θα κάνω. :)

Και ναι έφτασε λοιπόν ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού.
Σε 26 μέρες ξεκινάει επίσημα το μαρτύριο (εξεταστική calling).
Ήρθε ο μήνας με τα μελτέμια και τον  δυνατό αέρα, που δε σ' αφήνει να κάνεις τη βουτιά σου!!
(Μου τη σπάει αυτό, ο Αύγουστος είναι ο μήνας που σταματάω τα μπάνια, και δεν έχω κάνει και πολλά.)
Θα κάνει τόση ψύχρα που τα βράδια θα φοράμε ζακετάκια να μην κρυώνουμε εμείς οι ευαισθητούλες...

Ήρθε λοιπόν αυτός ο μήνας και να πώς με καλοσώρισε, μου είπε "Γειά σου Κατερίνα, ήρθα κι εγω"!
Μην περιμένετε να ακούσετε ότι προσγειώθηκε κανένα ufo και ήρθαν οι εξωγήηνοι να καταλάβουν το Ρεθ αλλά παρόλα αυτά είχαν ειρηνικούς σκοπούς και το μόνο που ήθελαν είναι η αρμονική μας συμβίωση! Τίποτα συνταρακτικό δεν έγινε (αν και είναι ακόμα μεσημέρι και μέχρι το βράδυ έχουμε καιρό).
Όλα νορμάλ, όλα βαρετά και ίδια όπως πάντα.

Ο μήνας λοιπόν ήρθε με μεξικάνικο(12 το βράδυ) καιιιιι.... καιιιιι.... περίοδο.
Ω ναι, περίοδος να 'ούμε.
Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά μέσα στο μήνα από την προσμονή της περιόδου.
Δεν ξέρω πραγματικά τι είναι καλύτερο.

• Ο πόνος? 

• Τα χαπάκια που σε συντηρούν για να μην πονάς, με αποτέλεσμα να κυκλοφορείς με μια μόνιμη έκφραση μαστούρας με τη γλώσσα έξω και το πρόσωπο χλωμό? 

• Να σέρνεσαι από καναπέ σε καναπέ και από κρεβάτι σε κρεβάτι? (Καλά αυτό το κάνω ακόμα και όταν δεν έχω περίοδο αλλά λέμε τώρα.)

• Οι ψυχικές παρενέργειες πριν τη μεγάλη μέρα? 
 

Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω.
Δώστε μου τα όλα σε συσκευασία δώρου παρακαλώ.

Το μεξικάνικο λοιπόν (για να αλλάξουμε και θέμα) ήταν γαμάτο.
Είχε κοτόπουλο, ρύζι και σαλάτα δίπλα.
Μα καλά αυτοί οι Μεξικάνοι πώς σκατά αντέχουν και το τρώνε έτσι?
Με ρώτησε ο σερβιτόρος αν το θέλω καυτερό.
Του είπα όχι, μέτριο το θέλω...
Θεέ μου! Ξαφνικά άρχισε να τρέχει η μύτη μου, όπως όταν κάνει πολύ κρύο ή όταν είσαι πάνω σ' ένα μηχανάκι που τρέχει και σε χτυπάει ο αέρας. Αλλά ήταν ωραίο το πούστικο. Κάτι ήξεραν βέβαια που είχαν σαλάτα δίπλα! Σοφός μεξικάνικος λαός!

Και τώρα θυμήθηκα κάτι περιστατικά που με έκαναν να λιώνω στο γέλιο όσο πήγαινα σχολείο.
Ήταν η εποχή που οι μεξικάνικες σειρές ήταν στη μόδα.
Και είχαν βρει οι συμμαθητές μου ένα παιχνίδι.
Έπαιζαν 2 άτομα. Ο ένας μιλούσε και ο άλλος ανοιγόκλεινε το στόμα του σαν καθυστερημένος (r-r-re-retarded) και έτσι φαινόταν σαν τα μεταγλωττισμένα που βλέπαμε τότε στην tv.
Πωπω γέλιο. Σερνόμουν στα πατώματα κάθε φορά που ήμουν μπροστά. Πριν κάτι μήνες κιόλας, μια φίλη μου πέτυχε στο youtube κάτι αποσπάσματα στα Ελληνικά.
Αναμνήσεις...

Μα είμαι περίεργη. Πώς σκατά έγιναν τόσο μόδα τα μεξικάνικα?
Ήμουν μικρή τότε, ακόμα Δημοτικό και δε θυμάμαι καν από που ξεκίνησε αυτός ο ντόρος.
Αυτό που θυμάμαι ήταν ότι όλοι τα έβλεπαν, ακόμα και τα αγόρια που τότε μας κορόιδευαν.
Οι μουσίτσες...
Μια ζωή τα αγόρια κορόιδευαν τα κορίτσια για τις επιλογές τους αλλά οι ύπουλοι έκαναν κρυφά ότι κάναμε κι εμείς. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως ήθελαν να μπουν στη νοοτροπία μας.
Στα 5 σου όμως τι να την κάνεις τη γυναικεία νοοτροπία, θα σου χρειαστεί πουθενά?
Είχα μια συζήτηση με κάτι παιδιά πριν καιρό και ένας παραδέχτηκε ότι έβλεπε τη Sailormoon μικρός και τότε δεν το παραδεχόταν.
Μάλιστα ρώτησε και τους άλλους "Ρε μαλάκες βλέπατε Sailormoon? Όλοι την έβλεπαν γιατί είχε γυμνό την ώρα που μεταμορφωνόταν."

Anyway, ας ξανααλλάξω θέμα στο πολυθεματικό ποστ.
Πειραματίζομαι τις τελευταίες μέρες και φτιάχνω διάφορα avatars από Southpark.
Έχω φτιάξει φάκελο στο pc με avatars από διάφορα άτομα που ξέρω.
Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι κάπως έτσι.

Παρατηρίστε τα χαρακτηριστικά συμπτώματα.

• Υπνηλία-αίσθηση κούρασης (μισόκλειστα μάτια).
• Χλωμό πρόσωπο (έβαλα το κανονικό γιατί δε μ' άρεσε το πιο χλωμό αλλά anyway).
• Φαρμακευτική αγωγή (σύριγγα και θερμόμετρο).
• Αίσθηση μαστούρας από τη φαρμακευτική αγωγή (μόνο η σύριγγα).
• Ανακατεμένο μαλλί.
• Επιθυμία στοργής, αγάπης, κατανόησης και αγκαλίτσας (αρκουδάκι).

Ας μη συνεχίσω άλλο. Ήδη το ποστ έφτασε τα όρια της υπαρπαραγωγής και τα οικονομικά μου δεν είναι πολύ καλα τελευταία. Χαιρετώ το ξέγνοιαστο πλήθος που αυτή τη στιγμή αράζει στις παραλίες και εγώ εδώ λιώνω κλασσικά στη ζέστη. Δεν πονάω κιόλας. Τι χαρά...

Άντε και καλό μας μήνα...


//posted by Katerina

Νομίζω κάνει πείνα!

 Πώς λέμε "κάνει ζέστη"?
Έτσι κάνει ΚΑΙ πείνα εδώ!
Κανονικά έπρεπε να ακούγεται περίεργο που είμαι στη hometown μου και δεν τρώω σπιτικό φαγητό αυτή τη στιγμή αλλά εμένα δε μου φαίνεται καθόλου. Πάντα έτσι γίνεται, αλλά να όμως που έχω και μια περίεργη φοβία σχετικά με το junk και δε μπορώ να το εμφανίσω μέσα στο σπίτι απροειδοποίητα (μεγάλη ιστορία, θα το αναλύσω άλλη στιγμή)... Πάλι νηστική με βλέπω απόψε εκτός κι αν ο Θεός μου στείλει καμιά μπριζόλα εξ' ουρανού και γίνει το θαύμα του 21ου αιώνα!!

Πού είσαι Ηρακλειάκι με τα everest τα πιτόγυρα και όλα τα συναφή ή έστω τα μακαρόνια σου?
Αργούν οι μέρες που θα ξαναγυρίσω κοντά σου for evah.
Επίσης κάνει και βαρεμάρα.
Έχω πήξει κυριολεκτικά εδώ, όλες τις μέρες δε βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον να κάνω και απορώ γιατί ακόμα κάθομαι και το σκέφτομαι ενώ το Ηράκλειο είναι μια ώρα διαδρομή. Μάλλον το οικονομικό θα φταίει και μένω εγκλωβισμένη στα όρια του νομού μου...

Ούτε για μπάνια δεν πάω μες στο κατακαλόκαιρο και την κωλοζέστη, γιατί πέφτει μακριά η "καλή" παραλία και ξυπνάω και μεσημέρι (το απόγευμα πού όρεξη για μπάνιο, άσε που δε μαυρίζω κιόλας).
Και τα βράδια πάλι τίποτα το ιδιαίτερο. Έχω καιρό να περάσω πολύ καλά, αν εξαιρέσω την Παρασκευή που τη βγάλαμε με κρέπες και τούρτα και πολλές πολλές επαγγελματικές(!!!) φωτογραφίες τραβηγμένες από τα χεράκια μου. Κατά τ' άλλα τίποτα. Απλά περιμένω "υπομονετικά" να περάσουν οι μέρες να γυρίσω πίσω.

Εντωμεταξύ με έχει πιάσει το κλασσικό κάψιμο του κομπιουτερά, μόνο που συνήθως με έπιανε χειμώνα (και αν! γιατί το χειμώνα μια χαρά έβγαινα στο Ηράκλειο). Νομίζω ότι η κατάσταση είναι σοβαρή. Έχω λιώσει στο Southpark μιλάμε! Δεν το περίμενα τέτιο κόλλημα, αφού στην αρχή δε μου άρεσε και τόσο. Κι όμως από τότε που ήρθα έχω δει 3 σεζόν. Κάθε μέρα 2-3 επεισόδια τουλάχιστον (κάποιες μέρες σπάω το ρεκόρ των 5 ή 6)! Έχω κολλήσει και με μερικά τραγούδια τους, όπως αυτό και αυτό. Γλυκούλης δεν είναι ο Butters?
Αν και δεν ξέρω για πόσο καιρό θα αντέξω, δε γίνεται να λιώνει κανείς έτσι όλο το καλοκαίρι!!

(Και Futurama βλέπω αλλά μόνο μια φορά τη βδομάδα γιατί βγαίνουν τα νέα επεισόδια τώρα, τα ξαναείπαμε σε άλλο ποστ.)

Πρέπει να βρώ κάτι να κάνω να περνάει η ώρα μου.
Να αρχίσω μήπως διάβασμα? Βαριέμαι!
Να βγαίνω μήπως μόνη μου για καμιά βόλτα? Ούτε αυτό γίνεται, γιατί δε μένω κέντρο!
Τι απάθεια είναι αυτή πια? Βαρέθηκα τον ίδιο μου τον εαυτό να κάνει έτσι.
Νομίζω πρέπει να πάρω δραστικά μέτρα.
Μάλλον φταίω εγώ για αυτήν την κατάσταση, που κάθομαι όλη μέρα και δεν κάνω τίποτα. Πρέπει να το αποφασίσω και να σηκωθώ απ' το ρημαδοκαναπέ να ξεσκουριάσω λίγο!

Τις προάλλες την είπα στην κολλητή μου. Μα δεν άντεξα! Τόσο καιρό (χρόόόνια) με γράφει και βγαίνει σπάνια και μάλιστα βρίσκει και ηλίθιες δικαιολογίες, δε μπόρεσα να μην της τα πω, ηλίθια δεν είμαι ούτε κουτόχορτο τρώω. Φιλίες Δημοτικού σου λέει μετά...
Έχει πιάσει και τη μάνα μου μια υστερία από το μεσημέρι. Καθόλου παράξενο βέβαια, αλλά εντείνει πολύ τις τάσεις  φυγής μου. Δεν την αντέχω.
Και αυτή τη στιγμή θέλω τόσο πολύ να φάω. Αλλά δε θα υποκύψω, άστην να φωνάζει και να τα ακούει μόνη της. Θα φύγω, δε θα φύγω? Ιδέα δε θα έχουν που είμαι, τι κάνω, με ποιούς βγαίνω και  τι τρώω! Θα φύγω και θα ζω ασκητική ζωή τρώγωντας μακαρόνια.

Το βράδυ που θα κοιμηθούν όλοι θα φάω cornflakes με γάλα. Και μετά θα πλύνω και το μπολ, για να μην το καταλάβουν. Δε θα περάσει. Έχω πείσμα εγώ...
Καλά τώρα πείτε ότι θέλετε "δεν είσαι μωρό ουτε έφηβη να κάνεις τέτια πείσματα έλεος".
Δε με νιάζει, that's me!


//posted by hungry Katerina

Δύσκολες αποφάσεις!

Γαμώ!
Τι φταίει που είμαι αναποφάσιστη λοιπόν? Το ζώδιο? Ο ωροσκόπος?
Ο Ήλιος στον Κρόνο?
Φταίει που όταν γεννήθηκα είχε έκλειψη Ηλίου και Σελήνης μαζί?
Δεν ξέρω τι φταίει, πάντως ούτε μια γαμημένη μικρή απόφαση δε μπορώ να πάρω!
Όπως πχ να γυρίσω πίσω Ρεθ ή όχι? Λέέέμε τώρα! (Ξέχασα να πω ότι ήρθα για 3 μέρες Ηράκλειο που απ' ότι φαίνεται θα γίνουν 13 χωρίς να το καταλάβω και είναι και γαμώ!)

Σήμερα (πριν από 2 ώρες και κάτι βασικά) πήγα ξανά σε club. Και προχθές πήγα. Μετά από 2+ μήνες χαβαλεδιάσματος στη Guernica πάτησα το πόδι μου σε "κυριλέ" μαγαζιά και μάλιστα φορώντας πρόχειρα ρούχα! Τραγικό? Στα @@ μου... :) Είχε όμως γέλιο...

Να δω πόσες μέρες θα κάτσω ακόμα. Δεν έχω πολλά ρούχα, έχω όμως ένα ολόκληρο κουτί απορρυπαντικό για να πλύνω αυτά που έχω στο χέρι.
Βαριέμαι να πάω Ρεθ... Δεν έχω τίποτα να κάνω εκεί!
Μια χαρά είναι κι εδώ. Και θα μου λείψουν και όλοι αν φύγω.

Σε λιγότερο από μήνα θα είμαστε όλοι πίσω.
Κι όμως το νιώθω τώρα ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν. Ελπίζω προς το καλύτερο τελικά.
Γιατί τις μεγάλες (και κακές) αλλαγές δεν τις μπορώ.
Πέρασε το 1ο έτος και δεν το καταλάβαμε καν.
Έγιναν τόσα πράγματα, γνώρισα τόσο κόσμο! Και έχω αλλάξει ήδη γνώμες για διάφορα άτομα. Εκπλήσσομαι και η ίδια, τα πάντα ήταν στάσιμα στο Ρεθ, εδώ όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα. Και δε θέλω. Βγαίνει στην επιφάνεια ο χαρακτήρας του καθένα.
Καταλαβαίνω πλέον τι ενοχλεί τους περισσότερους, τι τους αρέσει, τι τους κάνει χαρούμενους.
Ελπίζω ο δικός μου χαρακτήρας να μη φαίνεται αρνητικός στους άλλους, αν και μάλλον έτσι είναι, δεν ξέρω! Βασικά θα φταίει ο Ερμής παιδιά, δεν είμαι εγώ στραβή αλλά το σύμπαν!

Για το επόμενο 6μηνο πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις (σαν τις New Year's Resolutions που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι).
Θα παρακολουθώ όόόλες τις διαλέξεις, τουλάχιστον για 2 βδομάδες.
Θα διαβάζω. Ναι ναι ναι.
Θα βγαίνω με την κάθε ευκαιρία, όπως κάνω και τώρα.
Δε θα μιζεριάζω. Δε θα ξενερώνω.
Θα κάνω υπομονή. Πολλή υπομονή. Γιατί έτσι πρέπει.

Μέχρι τότε... Let's enjoy summer in Greece Crete! Γιατί πουθενά αλλού δε μας βλέπω να πηγαίνουμε πάλι...
Αλλά καλά είναι μωρέ...

: Στο δρόμο όταν βγαίνεις, την Αθήνα το Ηράκλειο ξετρελαίνεις, βουίζει η Κυψέλη, κοκκινίζει και σε θέλει!



//posted by Katerina

Ήρθε η ώρα...

...για να πάμε πίσω.
Βέβαια. Είναι ώρα μας νομίζω. Ή μάλλον δική μου ώρα μιας και εγώ είμαι από Ρέθ...
Σήμερα ξενέρωσα (πάάάλι ρε Κατερίνα???).
Ε ναι τι να κάνω. Δε φταίω εγώ αλλά αυτά τα γ...α χρόνια του Δημοτικού, με τους σιχαμένους δασκάλους και τους βλαμμένους συμμαθητές που με ακολούθησαν οι περισσότεροι (δυστυχώς) μέχρι το Λύκειο.
Εκδικητικά άτομα. Δεν προλαβαίνεις να πεις κάτι και έχουν έτοιμη μια απάντηση ΝΑ, λες και την κρατούσαν χρόνια για καβάτζα. Anyway, ξενέρα είναι θα περάσει. Έτσι γίνεται πάντα άλλωστε.

Λοιπόόόν, κάθομαι εδώ που λέτε και απολαμβάνω τις τελευταίες μέρες στο Ηράκλειο.
Μα θα ξαναγυρίσω, that's a promise! Να φοβάστε λοιπόν!
Πρέπει να γυρίσω Ρέθ. Έχουν πάει τα κορίτσια. Εντάξει το ξέρω ότι θα βαρεθώ και εκεί μέσα σε 3 μέρες, αλλά πρέπει να πάω έστω κι αν γυρίσω σύντομα.

Πεινάάάάω! Ειρήνη μ' ακούς? Πεινάω σου λέω. Φέρε μου ένα μπριζολάκι απ' αυτά που φτιάχνει η μαμά σου!!! Please! Φύγε από το βρωμο Envy και έλα εδώ να με ταϊσεις! Έλα αφού ξέρω δε σ' αρέσει να clubbάρεις.
Βαριέμαι πάλι να βγω έξω να φάω. Βαριέμαι ακόμα και να παραγγείλω. Πώς περνάει αυτή η πείνα πια?

Είναι και τα 2 τελευταία επεισόδια Futurama που ακόμα να τα δω. Ολόκληρο ποστ και ακόμα να τα δω.
Άπιστη Futurama fan που είμαι...
Θα τα δω όμως. Απόψε. Όταν αποφασίσω να αφήσω αυτό το ελεεινό spam στο msn που με έχει φάει.

Έγραψα λοιπόν αυτά που σκέφτομαι τώρα. Είπα να ποστάρω και εγώ τίποτα μιας και ξεκίνησε το μήνα η Ειρήνη. Νομίζω είναι κόπια του δικού σου ποστ Ειρήνη! Συγνώμη...
Ααα, τόσες σκέψεις. Θα τρελαθώ! Θα πηδηχτώ απ' το γαμάτο παράθυρο (αυτό το που λέει η Ειρήνη, που χωρίζει το υπνοδωμάτιο από το υπόλοιπο σπίτι).

Song of the moment : Reamonn-Supergirl

//posted by Katerina

Countdown has begun...

Αααχ καλοκαίρι!!
Τις μέρες που μας πνίγει η ζέστη, ο καύσωνας, το λιοπύρι... Αποφάσισα κι εγώ να πνίξω τη βαρεμάρα μου (βέβαια το αποφάσισα, λοιπόν, Ειρήνη για πες)...
Έτσι λοιπόν ήρθε η στιγμή που όλοι περιμένατε.
Πήρα τη μεγάλη απόφαση να ασχοληθώ με αυτό που έλεγα μέρες τώρα.
Το περίφημο και πολυδιαφημισμένο post για το Futurama είναι εδώώώ...

Τι είναι το Futurama?

Μίλησε κανείς? Είπε κανείς ότι δεν ξέρει ΤΙ ΕΙΝΑΙ το Futurama?
Τς τς... Απαράδεκτοι μικροί readers (πλάκα κάνω μη σταματήσετε να μας διαβάζετε καλέ...) εδώ θα τα μάθετε όλα.
Λοιπόν καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι το post αυτό το γράφω με αφορμή την κυκλοφορία του 6ου κύκλου Futurama στις 24 Ιουνίου!! Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει (yay)!!!

Ας το πάρουμε απ' την αρχή λοιπόν. Όλοι ξέρετε τους Simpsons, μια από τις πιο γνωστές σειρές κινουμένων σχεδίων στην Αμερική. Σίγουρα έχετε παρακολουθήσει έστω και ένα επεισόδιο.
Ε, λοιπόν το Futurama είναι η δεύτερη απόπειρα του Matt Groening, δημιουργού των Simpsons στο χώρο του animation. Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε το 1999.
Τα "γραφικά" της σειράς δημιουργήθηκαν με υψηλό επίπεδο animation, βλέπεις τρισδιάστατες σκηνές, φανταστικά χρώματα...
Η ουσία όμως δεν είναι αυτή αλλά η ευφάνταστη πλοκή (πωωωω έκθεση γράφω πάλι) και το κρυμμένο χιούμορ που βρίσκεται πίσω από τους διαλόγους. Είναι σχεδόν αδύνατον να καταφέρει κανείς να αποκρυπτογραφήσει τα πάντα (κρυμμένα αστεία, εικόνες, μηνύματα) την πρώτη φορά που παρακολουθεί ένα επεισόδιο. Το ίδιο έχω πάθει κι εγώ αν και έχω δει όλα τα επεισόδια μέχρι τώρα, θα τα πάρω όλα από την αρχή πάλι (αμεεε).

Summertime...

Νομίζω ήρθε και η δική μου σειρά να δώσω ένα σημείο ζωής. 3 συνεχόμενα post η Ειρήνη... νομίζω είναι ΒΑΡΕΤΟ, σωστά;! (Μιλήστε ρε, είμαι μόνη μου!!) Όμως εντάξει πέρα απ' την πλάκα, Ειρήνη γράφεις καλά και πρέπει να το παραδεχτώ (ειδικά με το τελευτάιο post με την Ολλανδία μπορώ να πω έμεινα %^&$%%#)... Καλύτερα από μένα! Με ξεπερνάς κι εσύ σε κάτι. Εγώ σε περνάω όμως στη C, έτσιιιι?? Πάάάάμε για το 10ράκι...
Λοιπόν νομίζω παραφέρθηκα. Εκεί πάνω λέει "summertime" κι εγώ αραδιάζω επαίνους στην καλή μου συμφοιτήτρια και κοροιδεύω τον εαυτό μου νομίζοντας πως είμαι καλή στη C.
Ας μπούμε λοιπόν στο (άσκοπο) θέμα (γράφω απλά γιατί βαριέμαι εδώ στη hometown μου και πρέπει να περάσω κάπως την ώρα μου...)

Βαριέμαι...

ΑΠΛΑ. Βαριέμαι...
Τι κάνει κανείς όταν βαριέται? Ε για να ακούω ιδέες από τους 0 αναγνώστες..
"Κάτσε διάβασε ρε Κατερίνα αμάν πια..."
"Δές καμιά ταινία τι μας τα πρήζεις..."
"Spammare κανένα αθώο θύμα στο msn..."
Μου φαίνεται ότι ακούω φωνές. Ωχ εδώ υπάρχει πρόβλημα.
Η Ειρήνη ξέρει ήδη πως κανω τωρα. Απλά κλαίγομαι. Ναι το κάνω κι αυτό.
'Ελα Ειρηνη σχολίασε σε παρακαλώ. Πες ότι εχω περίοδο, ότι είμαι στην κλιμακτήριο.
Διώξε με στείλε με από εκεί που ήρθα... Ξέρεις εσύ!
Νιώθω χάΛΙΑ αυτή τη στιγμή. ΒΑΡΙΕΜΑΙ ακόμα και να βγω, τι παράξενο!
ΑΑΑ υπάρχει και τραγούδι για την περίπτωσή μου. Πολύ ωράιο, μου φτιάχνει το κέφι και μιλάει για τη βαρεμάρα. God bless Oasis for that :)


//posted by Katerina

whoami

Λοιπόν, It's time to start.
Who am I? Η μάλλον καλύτερα, who are we?
Ναι ρε το blog συντηρείται από 2. ΚΟΡΙΤΣΙΑ.
Ναι ρε γιατί εγώ βαριόμουν να φτιάξω ένα μόνη μου και η άλλη κοπέλα που δε θέλει να φαίνεται το όνομα της δεν το είχε τολμήσει. Επειδή χέζεται, ναι.
Αχ τι alternative που είναι αυτο το blog.
Πολύ πρωτότυπο, μια μαύρη οθόνη με άσπρα γράμματα.
Άντε ρε Ειρήνη, ξεκούνα να το φτιάξουμε λίγο.

//posted by Katerina