Ξεκινώντας από τον εαυτό μου παρατηρώ τα εξής συμπτώματα παύλα Νόμους του Μέρφυ, γιατί δε μπορώ να τα αποφύγω. Και νομίζω συμβαίνουν σε πολλούς και όχι μόνο σε μένα...
- Κοιμάμαι όλη μέρα. Κι όχι μόνο αυτό αλλα ξυπνάω περισσότερο κουρασμένη και θέλω να κοιμηθώ περισσότερο.
- Δεν τρώω καλά, γιατί υποτίθεται "η μαγειρική παίρνει χρόνο" και εμείς δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο.
- Δεν καθαρίζω το σπίτι για τον ίδιο λόγο : υποτίθεται δεν έχω χρόνο. Και ζω μέσα σε ένα αχούρι μέχρι να τελειώσει η εξεταστική που πάλι δεν το καθαρίζω αμέσως αφού όλη μέρα είμαι έξω.
- Δε βγαίνω με σκοπό να διαβάσω κι όμως τα κάνω χειρότερα αφού και μέσα στο σπίτι πάντα κάτι βρίσκω να κάνω που θα με αποσπάσει και μετά μετανιώνω και κλαίω τη μοίρα μου που δε βγήκα έξω γιατί νιώθω έτοιμη να σκάσω μέσα στο σπίτι.
- Ο καφές δεν έχει καμιά επίδραση πάνω μου, μάλλον είναι προσωρινή.
- Ξεκινάω να κάνω περίεργα πράγματα (στο σπίτι μέσα παντα). Ας πούμε πριν 3 μέρες ξεκίνησα να βλέπω το Death Note και έχω δει σχεδόν τα μισά επεισόδια ως τώρα.
- Το ιντερνετ είναι ο εχθρός μου. Το facebook ακόμα περισσότερο. Εκεί που διαβάζω πάει το χέρι μου και κάνει κλικ. Δε φταίω εγώ, μάλλον κάποια ανώτερη δύναμη με τραβάει να κάνω login, δεν εξηγείται αλλιώς. Αυτή η ανώτερη δύναμη, αναγκάζει και τους facebook "φίλους" μου να κάνουν login και η κινητικότητα στο facebook αυξάνεται! Το άλλο κακό με το ιντερνετ είναι πως όταν δεν έχω διάβασμα και βαριέμαι είναι κι αυτό βαρετό. Όταν έχω διάβασμα πάλι, λες και όλα αλλάζουν, γίνονται πιο ενδιαφέροντα, σαν να μου λένε "Ζέτα πάτησε με".
- Η διάθεσή μου είναι παράξενη, σαν να έχω πάθει κατάθλιψη και να κλαίω τη μοίρα μου.
Συγχωρέστε με για την παράνοια και για τις βλακείες που γράφω. Απλά έχει ήδη ξεκινήσει η εξεταστική και βαριέμαι τόσο πολύ να διαβάσω. Δείξτε λίγη συμπόνια. Και εσείς καθηγητές δείξτε συμπόνια στα θέματα...
//posted by Zeta
