Θυμάμαι ακόμη τον εαυτό μου εκείνες τις μέρες που ακολούθησαν τις δημοτικές εκλογές του 2007. Γύρω στα δεκα-πέντε στα δεκα-έξι κι είχα φάει το πρώτο μου (γερό) χαστούκι: η συνειδητοποιήση του ότι κανείς δεν ψηφίζει παρα μονάχα για το προσωπικό -και μόνον- συμφέρον του. Το συμφέρον μας πάνω απ' όλα! Τι κι αν όλοι έβριζαν εν χωρώ τον (μέχρι τότε) δήμαρχο, δηλώνοντας μάλιστα σε κάθε ευκαιρία "να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους κλέφτες" ήταν οι ίδιοι που την ημέρα των εκλογών τον ψήφισαν - τον στήριξαν - τον έβγαλαν για τρίτη συνεχόμενη φορά... γιατί πολύ απλά "η βρωμιά" προσφέρει 6μηνες δουλίτσες στους δήμους. Γιατί είναι η εύκολη λύση για όταν αργότερα "χρειαστούμε κάτι".
Η απόλυτη υποκρισία και δηθενιά μπροστά στα μάτια σου.
Ασφυξία. Απογοήτευση. Αηδία. Αναγούλα.
Η πρώτη τάση φυγής ήταν γεγονός.
Το εξωτερικό μου φάνταζε σαν ...σωτηρία! Μακριά, πολύ μακριά απο τις απαρχαιωμένες, συντηρητικές συνειδήσεις που χαρακτηρίζουν -δυστυχώς- την ελληνική κοινωνία του σήμερα.
Έκτοτε έστρωσα.
Μάλλον καλύτερα...συνήθισα. Συνήθισα να ζώ με τη γνώμη του 3-5%. Συνήθισα να μη συμφωνώ, να διαφωνώ πλήρως-καθέτως κι οριζοντίως. Εκείνη η πρώτη "δυσπεψία" είχε μείνει πια στο παρελθόν. Το στομάχι σκλήρηνε. Κι ήρθε ο Δεκέμβρης του '08 σε συνδυασμό με τις πανελλήνιες να φέρει το τελευταίο σφύξιμο.
