Πώς με καλοσώρισε ο Αύγουστος!

May I have your attention please!

Αυτό το ποστ δεν έχει ένα συγκεκριμένο θέμα και είναι μια ασυναρτησία από μόνο του, όπως άλλωστε είναι τα περισσότερα δικά μου ποστ και ίσως κάποιοι από σας θα βαρεθείτε. Αλλά το blog είναι το μισό δικό μου και ότι θέλω θα κάνω. :)

Και ναι έφτασε λοιπόν ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού.
Σε 26 μέρες ξεκινάει επίσημα το μαρτύριο (εξεταστική calling).
Ήρθε ο μήνας με τα μελτέμια και τον  δυνατό αέρα, που δε σ' αφήνει να κάνεις τη βουτιά σου!!
(Μου τη σπάει αυτό, ο Αύγουστος είναι ο μήνας που σταματάω τα μπάνια, και δεν έχω κάνει και πολλά.)
Θα κάνει τόση ψύχρα που τα βράδια θα φοράμε ζακετάκια να μην κρυώνουμε εμείς οι ευαισθητούλες...

Ήρθε λοιπόν αυτός ο μήνας και να πώς με καλοσώρισε, μου είπε "Γειά σου Κατερίνα, ήρθα κι εγω"!
Μην περιμένετε να ακούσετε ότι προσγειώθηκε κανένα ufo και ήρθαν οι εξωγήηνοι να καταλάβουν το Ρεθ αλλά παρόλα αυτά είχαν ειρηνικούς σκοπούς και το μόνο που ήθελαν είναι η αρμονική μας συμβίωση! Τίποτα συνταρακτικό δεν έγινε (αν και είναι ακόμα μεσημέρι και μέχρι το βράδυ έχουμε καιρό).
Όλα νορμάλ, όλα βαρετά και ίδια όπως πάντα.

Ο μήνας λοιπόν ήρθε με μεξικάνικο(12 το βράδυ) καιιιιι.... καιιιιι.... περίοδο.
Ω ναι, περίοδος να 'ούμε.
Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά μέσα στο μήνα από την προσμονή της περιόδου.
Δεν ξέρω πραγματικά τι είναι καλύτερο.

• Ο πόνος? 

• Τα χαπάκια που σε συντηρούν για να μην πονάς, με αποτέλεσμα να κυκλοφορείς με μια μόνιμη έκφραση μαστούρας με τη γλώσσα έξω και το πρόσωπο χλωμό? 

• Να σέρνεσαι από καναπέ σε καναπέ και από κρεβάτι σε κρεβάτι? (Καλά αυτό το κάνω ακόμα και όταν δεν έχω περίοδο αλλά λέμε τώρα.)

• Οι ψυχικές παρενέργειες πριν τη μεγάλη μέρα? 
 

Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω.
Δώστε μου τα όλα σε συσκευασία δώρου παρακαλώ.

Το μεξικάνικο λοιπόν (για να αλλάξουμε και θέμα) ήταν γαμάτο.
Είχε κοτόπουλο, ρύζι και σαλάτα δίπλα.
Μα καλά αυτοί οι Μεξικάνοι πώς σκατά αντέχουν και το τρώνε έτσι?
Με ρώτησε ο σερβιτόρος αν το θέλω καυτερό.
Του είπα όχι, μέτριο το θέλω...
Θεέ μου! Ξαφνικά άρχισε να τρέχει η μύτη μου, όπως όταν κάνει πολύ κρύο ή όταν είσαι πάνω σ' ένα μηχανάκι που τρέχει και σε χτυπάει ο αέρας. Αλλά ήταν ωραίο το πούστικο. Κάτι ήξεραν βέβαια που είχαν σαλάτα δίπλα! Σοφός μεξικάνικος λαός!

Και τώρα θυμήθηκα κάτι περιστατικά που με έκαναν να λιώνω στο γέλιο όσο πήγαινα σχολείο.
Ήταν η εποχή που οι μεξικάνικες σειρές ήταν στη μόδα.
Και είχαν βρει οι συμμαθητές μου ένα παιχνίδι.
Έπαιζαν 2 άτομα. Ο ένας μιλούσε και ο άλλος ανοιγόκλεινε το στόμα του σαν καθυστερημένος (r-r-re-retarded) και έτσι φαινόταν σαν τα μεταγλωττισμένα που βλέπαμε τότε στην tv.
Πωπω γέλιο. Σερνόμουν στα πατώματα κάθε φορά που ήμουν μπροστά. Πριν κάτι μήνες κιόλας, μια φίλη μου πέτυχε στο youtube κάτι αποσπάσματα στα Ελληνικά.
Αναμνήσεις...

Μα είμαι περίεργη. Πώς σκατά έγιναν τόσο μόδα τα μεξικάνικα?
Ήμουν μικρή τότε, ακόμα Δημοτικό και δε θυμάμαι καν από που ξεκίνησε αυτός ο ντόρος.
Αυτό που θυμάμαι ήταν ότι όλοι τα έβλεπαν, ακόμα και τα αγόρια που τότε μας κορόιδευαν.
Οι μουσίτσες...
Μια ζωή τα αγόρια κορόιδευαν τα κορίτσια για τις επιλογές τους αλλά οι ύπουλοι έκαναν κρυφά ότι κάναμε κι εμείς. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως ήθελαν να μπουν στη νοοτροπία μας.
Στα 5 σου όμως τι να την κάνεις τη γυναικεία νοοτροπία, θα σου χρειαστεί πουθενά?
Είχα μια συζήτηση με κάτι παιδιά πριν καιρό και ένας παραδέχτηκε ότι έβλεπε τη Sailormoon μικρός και τότε δεν το παραδεχόταν.
Μάλιστα ρώτησε και τους άλλους "Ρε μαλάκες βλέπατε Sailormoon? Όλοι την έβλεπαν γιατί είχε γυμνό την ώρα που μεταμορφωνόταν."

Anyway, ας ξανααλλάξω θέμα στο πολυθεματικό ποστ.
Πειραματίζομαι τις τελευταίες μέρες και φτιάχνω διάφορα avatars από Southpark.
Έχω φτιάξει φάκελο στο pc με avatars από διάφορα άτομα που ξέρω.
Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι κάπως έτσι.

Παρατηρίστε τα χαρακτηριστικά συμπτώματα.

• Υπνηλία-αίσθηση κούρασης (μισόκλειστα μάτια).
• Χλωμό πρόσωπο (έβαλα το κανονικό γιατί δε μ' άρεσε το πιο χλωμό αλλά anyway).
• Φαρμακευτική αγωγή (σύριγγα και θερμόμετρο).
• Αίσθηση μαστούρας από τη φαρμακευτική αγωγή (μόνο η σύριγγα).
• Ανακατεμένο μαλλί.
• Επιθυμία στοργής, αγάπης, κατανόησης και αγκαλίτσας (αρκουδάκι).

Ας μη συνεχίσω άλλο. Ήδη το ποστ έφτασε τα όρια της υπαρπαραγωγής και τα οικονομικά μου δεν είναι πολύ καλα τελευταία. Χαιρετώ το ξέγνοιαστο πλήθος που αυτή τη στιγμή αράζει στις παραλίες και εγώ εδώ λιώνω κλασσικά στη ζέστη. Δεν πονάω κιόλας. Τι χαρά...

Άντε και καλό μας μήνα...


//posted by Katerina