Τι σόι μαζοχισμός είναι αυτό που περνάω; Πάλι ξημερώματα και τώρα μου 'ρθε η όρεξη για γράψιμο. Μέρες τώρα έχω κάνει τη νύχτα μέρα και το αντίστροφο. Κοιμάμαι 5-6 το πρωι και ξυπνάω... για μεσημεριανό. Οk κι άλλα καλοκαίρια κοιμόμουνα πολύ αλλά φέτος έχει παραγίνει μου φαίνεται. Το φοιτητηλίκι φταίει;;; Δεν ξέρω... Δεν το ελέγχω όμως πλέον κι αγριεύομαι...
Σκεφτόμουνα σήμερα πώς αλλάζει στα μάτιά σου η πόλη σου ανάλογα με το ποιούς είσαι παρέα. Είναι μαγικό αλλά και παράξενο. Δεν είναι οτι περνάω καλυτερα με τους μεν ή τους δε. Άλλωστε δε συγκρίνω καν... Άλλο με τα παιδιά απ' τη σχολή που γνωριζόμαστε κάτι μήνες μονάχα -παρ' όλα αυτά περνάμε τέλεια- κι άλλο με τους φίλους μου απ' το σχολείο -που γνωριζόμαστε τόσα χρόνια οι περισσότεροι. Δε βάζω στη ζυγαριά τις δυο παρέες. Είναι διαφορετικές. Λίγα κοινά πράγματα κάνω και με τις δυο παρέες.
Κι όμως σήμερα αντιλήφθηκα ότι στην ίδια πόλη που μεγάλωσα και ζούσα τόσα χρόνια...ζούσα και τους τελεύταιους 10 μήνες. Φαινόταν τόσο αλλοιώτικη όλο αυτόν τον καιρό... Ένιωθα να μην με πειράζει και τόσο που δεν έφυγα απ' την πόλη για να ζήσω την 'ονειρεμένη' για πολλούς φοιτητική ζωη χωρίς γονείς και δεσμεύσεις. Εδώ που τα λέμε όμως, πέρα απ' τη γκρίνια που τους βγάζω πολλές φορές, οι γονείς μου ποτέ δεν ήταν καταπιεστικοί. Ούτε γκρίνιες για τί ώρες γυρνάω κτλ ούτε τίποτα... Τα κλασσικά μόνο των γονιών του στίλ να ξέρουμε με ποιούς κάνεις παρέα πάνω-κάτω, να τρώς (εε ρε κόλλημα που έχει φάει η μάνα μου τελευταία... λες και είμαι κάνα ανορεξικό ας πούμε!), να ντύνεσαι (!!!), και να προσέχεις (ωω ναι! αυτό δεν το γλυτώνω ποτέ!). Τίποτα τρέλο όμως, κι γι' αυτό νιώθω ελεύθερη!
Πολλοί λένε πως φοιτητική ζωή δέ ζείς αν μείνεις στην πόλη σου. Μιλάνε για τις καταπιέσεις που δέχεσαι απο γονείς κτλ κτλ. Μόνο που εγώ δεν ένιωθα ποτέ καταπίεση απ' τους γονείς μου. Απ' τον ίδιο μου τον εαυτό ναί... απ΄τους γονείς μου ποτέ ή τουλάχιστον σπάνια. Μόνη μου καταπίεζα -και καταπιέζω ακόμα εδώ που τα λέμε- τον εαυτό μου, δε χρειάζομαι, λοιπόν, άλλον γι' αυτόν τον ρόλο. Προσπαθώ να ΜΕ αλλάξω, αλλά ακόμη αδυνατώ...
Να αλλάξω τις περιόδους αυτές που με πιάνει δηλαδή, γιατί πάλι καλά δεν είναι μόνιμο φαινόμενο. Όμως ακόμη κι έτσι... επιδέχεται αλλαγής και μάλιστα άμεσης και δραστικής!
γιατί... με έχω βρεί και με χάνω!
Και το τραγούδι του τίτλου...
//posted by Irini (ξημέρωσε :/)
που να δεις πόσο διαφορετική είναι η πόλη όταν είσαι εξτρίμλυ χαρούμενη και εξτρίμλυ στεναχωρημένη!! είναι απίστευτο πως τα συναισθήματα μας επηρεάζουν τις εικόνες που βλέπουμε...
ΑπάντησηΔιαγραφήαμ αυτό που το πας amalthia! Παντα η διάθεση μας αλλάζει το πως βέπουμε τα πράγματα γύρω μας. Κι έτσι είτε φοράμε τα.. "ροζ γυαλάκια" μας και βλεπουμε παντού λουλουδάκια(τουλίπες :pp),καρδούλες κι αγγελάκια φτερωτά να πετάνε τριγύρω(που λεει και ο Ζακ), είτε φοράμε...τη μάυρη καταχνιά μας και αντικρίζουμε παντού συννεφιασμένες καταστάσεις(όχι[μονο]Κυριακές),φοβίες κι απειλές! ;)
ΑπάντησηΔιαγραφήIrini