psycho...τι;

Προειδοποίηση: Το παρακάτω είναι παλιό! Ακολουθεί   "φρεσκαδούρα" !




Δεν άλλαξα , με ανακαλύπτω.
Ανακαλύπτω τον χαμένο μου εαυτό...
Δεν άλλαξα , απλά με βρίσκω.
Βρίσκω και πάλι εκείνη την πλευρά μου που τόσο καιρό έψαχνα...
Δεν άλλαξα , εσύ δεν με ήξερες.
Και τώρα συνηδητοποιώ πως... δεν μας ξέραμε.

Μιζέρια, μικροέπεια, εγωισμός, λάθος δρόμοι... Όλα ένα μπερδεμένο κουβάρι. Κι απ' την άλλη μερικές χαμένες ιδέες σε μια βυθισμένη Ατλαντίδα που παραμένει καλά κρυμμένη.

Το συναίσθημα του εξωγήινου...η διαφορετικότητα.
Υπάρχει πράγματι; Ή είναι μια φαντασίωση που καλύπτει την αδυναμία μας; Την αδυναμία να ζήσουμε; Ή μηπως την επικαλούμαστε γιατί νιώθουμε τόσο πια σπουδαίοι και γαμάτοι που δεν αφήνουμε χώρο για τους άλλους;  Γιατί πιστεύουμε οτι αξίζουμε πολλά αλλά δεν μπορούμε όμως να δούμε πέρα απο τη μύτη μας, γιατί φανταζόμαστε πως είμαστε υπέροχοι και δεν δεχόμαστε σε καμία περίπτωση να μείνει απραγματοποιήτη η επιθυμία μας.
Μιζέρια!

Κι απ' την άλλη όμως ...αυτογνωσία.
Αυτογνωσία που ενθαρρύνει μια φιλοσοφία αδιαφορίας και ελαφρότητας στο διαφορετικό. Μια συνεχής φάση "να ζήσω τη στιγμή". Γιατί μπορείς να σε γνωρίζεις, να νιώθεις μοναδικός, διαφορετικός και ξεχωριστός απο τον κόσμο έξω απο τα όρια σου, αλλα τί αυτό σημαίνει και οτι μπορείς να ζήσεις χωρίς τους άλλους;;

Εξαρτάται απο τι πιστέυεις εσύ πως πρέπει να ζεις σε κάθε στιγμή και απο το ποιοί είναι οι άλλοι, κάθε στιγμή;;;;

Ένα μπέρδεμα! Ένα μπέρδεμα που μπορούμε μόνο εμείς οι ίδιοι να λύσουμε. Περνάμε μεγάλο μέρος της ζωής μας αναζητώντας κάποιον να μας λέει τι είναι καλό και τι κακό. Αναζητάμε άλλους να μας κοιτάξουν για να δούν τους εαυτούς μας. Τους δικούς μας εαυτούς! Ψάχνουμε έξω, αυτό που στην πραγματικότητα ήταν πάντα μέσα μας.

Κι όμως, λένε ,δεν χρειάζεται παρά ενα εργαλείο για να σκάψεις στο σωστό σημείο για να βρείς... το χαμένο θυσαυρό.
Μάταιο το να ψάχνεις έξω.
Ο θησαυρός είναι δικός μας για πάντα... μιας και είναι μέσα μας.

(Το κλειδί που είναι; ΟΕΟ;)


//weez